De operatie

22/10/09 ben ik eindelijk uit het ziekenhuis ontslagen.

20/10/09 moest ik dus binnen om mijn galblaas te laten verwijderen. Al dagen op
voorhand was ik hier bang voor. Niet voor mezelf, maar wel hoe onze
ukkie deze operatie zou doorstaan.
Om 8u moest ik nuchter binnen. Na
me te installeren in de kamer heb ik een baxter gekregen en nog wat
bloed moeten afgeven voor onderzoek. Om 11u30 kwamen ze me dan
eindelijk halen. Eerst nog een portie antibiotica en dan naar de
voorzorgkamer. Daar moest ik weer alle vragen beantwoorden die ik al
twintig keer had beantwoord. Daarna nog wat klevers op de borst voor de
hart registratie. En dan de operatie kamer binnen. Armen en benen
werden vastgebonden ( kwestie dat ik niet zou gaan slaapwandelen
zeker). En dan kwam de anathesist. Eerst wat medicijnen gekregen en dan
de verdoving. Ik was onmiddellijk in dromeland.

Wakker worden
was echter een hel. Ik had een buis in mijn keel en kon bijna niet
ademen. Ook had ik ongelooflijk veel pijn aan de wonden van de
operatie. Maar na een prik in mijn bil en nog een paar minuten doezelen
werd ik langzaam klaarwakker. Na een uurtje op de recovery mocht ik
terug naar de kamer. In de kamer nog een paar uurtjes liggen doezelen
tot mijn moeder op visite kwam. Ik kon enkele mijn armen en mijn hoofd
bewegen. Als ik iets anders probeerde te bewegen deed dit ongelooflijk
veel pijn. Maar het was niet de pijn waar ik mij zorgen om maakte, maar
onze ukkie natuurlijk. Maar een echo zou ik pas de volgende dag krijgen.

Net
voor het bedtijd was kreeg ik nog een pijnstiller. Maar deze werd veel
te snel in mijn aderen gepompt dat ik erop begon te reageren. Ik kon
niet meer scherp kijken en begon over heel mijn lichaam zenuwtrekken te
krijgen. Ook mijn tong begon dik te worden en gevoelloos waardoor ik
niet meer kon slikken. De anathesist had zo'n reactie nog nooit gezien.
Maar na het stoppen van het toedienen van de pijnstiller werd alles
geleidelijk weer normaal.

De nacht was een hel aangezien ik me nauwelijks kon bewegen.

De
volgende dag was ik al vroeg wakker en verlangde ik zo naar die
beloofde echo. Na de verzorgen vertelden de verpleegsters mij dat ze me
straks wel zouden komen halen. Maar ik heb nog mogen wachten tot 15u50.
In een rolstoel werd ik naar gynaecologie gebracht. Daar moest ik
echter niet zijn. ik moest naar de materniteit. Een vriendelijke
assistent heeft me dan begeleid op de tafel. En een minuutje later kon
ik ons ukkie bewonderen.

Hij of zij was vrolijk aan het
rondspartelen. Ook even naar het hartje geluisterd. Wat een
geruststellend geluid is dat. Nog een echo meegekregen en dan mocht ik
terug naar mijn kamer.

Ons kleintje heeft deze zware beproefing
met glans doorstaan. Wat een grote opluchting. Nu kan ik eindelijk van
mijn zwangerschap gaan genieten.

Ons kleintje meet nu 7.58 cm ( zonder de beentjes) en is dus in 2 weken tijd iets meer dan 2 cm gegroeid. Wonderlijk toch.